अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥
anudvegakaraṃ vākyaṃ satyaṃ priyahitaṃ ca yat |svādhyāyābhyasanaṃ caiva vāṅmayaṃ tapa ucyate ||
जो वाणी किसी को दुखी न करे, जो सच्ची, प्रिय और हितकारी हो, और नियम से शास्त्रों का पाठ करना: यह वाणी का तप कहलाता है।