अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
जो मृत्यु के समय केवल मुझे याद करते हुए शरीर छोड़ता है, वह मेरे भाव को पाता है। इसमें कोई संदेह नहीं है।