भगवद्गीता · अध्याय 8, श्लोक 5
हा श्लोक मृत्यूविषयीच्या या अध्यायाच्या शिकवणीचा गाभा आहे, आणि हिंदू परंपरेत अंतकाळी ईश्वरस्मरणाचे महत्त्व सांगण्यासाठी तो वारंवार उद्धृत केला जातो.
या परंपरेतील विद्वानांचे परीक्षण बाकी आहे. मूळ ग्रंथ सार्वजनिक (पब्लिक डोमेन) आहेत; सोपे अर्थ आणि टिपा IndiaDigital ने लिहिल्या आहेत आणि त्यांची तपासणी सुरू आहे. आम्ही प्रत्येक परंपरेची शिकवण तिच्याच शब्दांत सांगतो आणि कोणत्याही धर्माला उच्च-नीच ठरवत नाही. दुरुस्ती कळवा
अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
जो मृत्यूच्या वेळी केवळ माझे स्मरण करत देह सोडतो, तो माझ्या भावाला पोहोचतो. यात काही संशय नाही.
Whoever leaves the body at the time of death remembering me alone comes to my state of being. There is no doubt about this.
जो मृत्यु के समय केवल मुझे याद करते हुए शरीर छोड़ता है, वह मेरे भाव को पाता है। इसमें कोई संदेह नहीं है।
संस्कृतमध्ये शब्दांच्या टोकावरील ध्वनी जुळतात (संधी), त्यामुळे ओळ एकाच लांब शब्दासारखी दिसते. प्रत्येक शब्द आणि त्याचा अर्थ पाहण्यासाठी वेगळे करा.
अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
अधिभूतं क्षरो भावः पुरुषश्चाधिदैवतम् ।
नाशवंत वस्तूंचे जग म्हणजे अधिभूत. विराट पुरुष म्हणजे अधिदैव. आणि या देहात मी स्वतःच अधियज्ञ आहे.
8.6यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् ।
अर्जुना, अंतकाळी माणूस ज्या भावाचे स्मरण करत देह सोडतो, त्याच भावाला तो पोहोचतो, कारण तो सदा त्यातच रमलेला असतो.
अक्षर ब्रह्माचा योग
प्रत्येक परंपरेतील लोकांच्या दुरुस्त्यांचे स्वागत आहे: support@indiadigital.org. शेवटची तपासणी: .