भगवद्गीता · अध्याय 2, श्लोक 62
2.63 सोबत हा श्लोक विषयचिंतनापासून विनाशापर्यंतची साखळी दाखवतो, गीतेतील सर्वात प्रसिद्ध मानसशास्त्रीय विचारांपैकी एक.
या परंपरेतील विद्वानांचे परीक्षण बाकी आहे. मूळ ग्रंथ सार्वजनिक (पब्लिक डोमेन) आहेत; सोपे अर्थ आणि टिपा IndiaDigital ने लिहिल्या आहेत आणि त्यांची तपासणी सुरू आहे. आम्ही प्रत्येक परंपरेची शिकवण तिच्याच शब्दांत सांगतो आणि कोणत्याही धर्माला उच्च-नीच ठरवत नाही. दुरुस्ती कळवा
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।सङ्गात्संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥
dhyāyato viṣayānpuṃsaḥ saṅgasteṣūpajāyate |saṅgātsaṃjāyate kāmaḥ kāmātkrodho'bhijāyate ||
माणूस विषयांचा विचार करत राहतो तेव्हा त्यांच्याबद्दल आसक्ती निर्माण होते. आसक्तीतून इच्छा जन्मते, आणि इच्छेतून क्रोध निर्माण होतो.
When a person keeps thinking about sense objects, attachment to them grows. From attachment comes desire, and from desire comes anger.
जब मनुष्य विषयों के बारे में सोचता रहता है, तो उनसे लगाव पैदा होता है। लगाव से इच्छा जन्म लेती है, और इच्छा से क्रोध पैदा होता है।
संस्कृतमध्ये शब्दांच्या टोकावरील ध्वनी जुळतात (संधी), त्यामुळे ओळ एकाच लांब शब्दासारखी दिसते. प्रत्येक शब्द आणि त्याचा अर्थ पाहण्यासाठी वेगळे करा.
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।सङ्गात्संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
सर्व इंद्रियांना ताब्यात ठेवून, मलाच परम ध्येय मानून एकाग्र होऊन बसावे. ज्याची इंद्रिये ताब्यात आहेत त्याची बुद्धी स्थिर असते.
2.63क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
क्रोधातून मोह (गोंधळ) होतो, मोहातून स्मृती भ्रष्ट होते, स्मृती गेल्याने बुद्धी नष्ट होते, आणि बुद्धी नष्ट झाल्याने माणसाचा नाश होतो.
सांख्ययोग
प्रत्येक परंपरेतील लोकांच्या दुरुस्त्यांचे स्वागत आहे: support@indiadigital.org. शेवटची तपासणी: .