या परंपरेतील विद्वानांचे परीक्षण बाकी आहे. मूळ ग्रंथ सार्वजनिक (पब्लिक डोमेन) आहेत; सोपे अर्थ आणि टिपा IndiaDigital ने लिहिल्या आहेत आणि त्यांची तपासणी सुरू आहे. आम्ही प्रत्येक परंपरेची शिकवण तिच्याच शब्दांत सांगतो आणि कोणत्याही धर्माला उच्च-नीच ठरवत नाही. दुरुस्ती कळवा
एका मिनिटात
हिंदू धर्म, ज्याला अनेक अनुयायी सनातन धर्म म्हणजे 'शाश्वत मार्ग' म्हणतात, हा भारत आणि नेपाळमधील बहुसंख्य लोकांचा तसेच जगभरातील अनेक समुदायांचा धर्म आहे. त्याचा कोणी एक संस्थापक किंवा एकच पवित्र ग्रंथ नाही; वेद, उपनिषदे, महाकाव्ये आणि असंख्य संतांच्या शिकवणीत मुळे असलेल्या परंपरांचा तो एक परिवार आहे. हिंदू धर्म (योग्य आचरण), कर्म (कृती आणि तिचे फळ) आणि मोक्ष (मुक्ती) यांविषयी बोलतात, आणि अनेक हिंदू एकाच दिव्य तत्त्वाची विष्णू, शिव आणि देवी अशा अनेक रूपांत उपासना करतात. घरातील पूजा, मंदिरदर्शन, तीर्थयात्रा, सण आणि कौटुंबिक संस्कार यांनी दैनंदिन जीवन घडते आणि ही परंपरा प्रदेशानुसार विविध रूपे घेते.
भारतात (जनगणना 2011): 96.63 crore (79.8%)
उगम
परंपरेनुसार
परंपरेच्या स्वतःच्या दृष्टीने सनातन धर्माला काळात आरंभ नाही: ती सत्याची शाश्वत व्यवस्था असून प्रत्येक युगात नव्याने प्रकट होते. वेद म्हणजे श्रुती, 'जे ऐकले गेले', असे प्रकट ज्ञान, जे प्राचीन ऋषींनी रचले नाही तर सखोल ध्यानात अनुभवले; अनेक जण वेदांना अपौरुषेय, म्हणजे मानवनिर्मित नसलेले, मानतात. महाकाव्ये, पुराणे आणि धर्मशास्त्रे यांसारखे नंतरचे ग्रंथ स्मृती आहेत, 'जे स्मरणात ठेवले गेले', आणि ते या शाश्वत ज्ञानाचे विवरण व उपयोजन करतात. काळ चार युगांच्या महान चक्रांत फिरतो आणि प्रत्येक युगात ऋषी व ईश्वराचे अवतार धर्म पुन्हा शिकवतात, अशीही परंपरेची शिकवण आहे.
इतिहासकारांनुसार
इतिहासकार हिंदू धर्माचे वर्णन अनेक हजार वर्षांत अनेक स्रोतांतून विकसित झालेली परंपरा असे करतात आणि त्याच्या सर्वात प्राचीन उगमाबद्दल अभ्यासकांत चर्चा आहे. काही अभ्यासकांना सिंधू संस्कृतीशी (हडप्पा) संभाव्य संबंध दिसतात; या संस्कृतीचा परिपक्व टप्पा इ.स.पू. सुमारे 2600 ते 1900 असा मानला जातो, मात्र सातत्य किती होते हे अनिश्चित आहे. अभ्यासकांच्या अंदाजानुसार वैदिक ग्रंथांची रचना इ.स.पू. सुमारे 1500 ते 500 या काळात ऋग्वेदापासून झाली; हे काळ वादग्रस्त आहेत आणि लिहिले जाण्यापूर्वी हे ग्रंथ दीर्घकाळ मौखिक परंपरेने जतन केले गेले, हेही ते नमूद करतात. महाकाव्ये, पुराणे आणि भक्ती परंपरा पुढील शतकांत विकसित झाल्या आणि त्यांतून आजच्या उपासनेची रूपे घडली.
कालरेषा
- इ.स.पू. सुमारे 2600 ते 1900सिंधू संस्कृतीचा परिपक्व टप्पा; काही अभ्यासकांना नंतरच्या हिंदू परंपरांशी संभाव्य प्रारंभिक संबंध दिसतात, या प्रश्नावर अजूनही चर्चा आहे.
- इ.स.पू. सुमारे 1500 ते 1000 (अभ्यासकांचा अंदाज)ऋग्वेदातील सूक्तांची रचना होते आणि ती अत्यंत अचूकतेने मौखिक परंपरेने पुढे नेली जातात.
- इ.स.पू. सुमारे 800 ते 500 (अभ्यासकांचा अंदाज)प्रारंभिक उपनिषदे ब्रह्म, आत्मा आणि मोक्ष यांचा विचार मांडतात आणि वैदिक कालखंड पूर्ण होतो.
- इ.स.पू. सुमारे 400 ते इ.स. 400बहुतेक अभ्यासकांच्या मते रामायण आणि भगवद्गीतेसह महाभारत यांना अनेक शतकांत आजचे स्वरूप प्राप्त होते.
- इ.स. सुमारे 4 थे ते 6 वे शतकगुप्त काळात आणि त्यानंतर दगडी मंदिरांचा प्रसार होतो आणि अनेक पुराणांचे संकलन होते.
- इ.स. सुमारे 6 वे ते 9 वे शतकतमिळ आळवार (विष्णुभक्त) आणि नायनार (शिवभक्त) भक्तिगीते गातात आणि भक्ती चळवळ वाढते.
- इ.स. सुमारे 8 वे शतक (पारंपरिक काळ भिन्न)आदि शंकराचार्य अद्वैत वेदांताची शिकवण देतात आणि परंपरेनुसार भारताच्या चार दिशांना चार मठ स्थापन करतात.
- इ.स. सुमारे 11 वे ते 13 वे शतकश्री रामानुजाचार्य विशिष्टाद्वैत आणि श्री मध्वाचार्य द्वैत सिद्धांत शिकवतात आणि वैष्णव भक्तीला भक्कम तात्त्विक पाया मिळतो.
- इ.स. 1290संत ज्ञानेश्वर नेवासे येथे भगवद्गीतेवरील मराठी भाष्य ज्ञानेश्वरी पूर्ण करतात; वारकरी संप्रदाय त्यांना पायाभूत संत मानतो.
- इ.स. 16 वे ते 17 वे शतकसंपूर्ण भारतात भक्ती बहरते: गोस्वामी तुलसीदास अवधीत रामचरितमानस लिहितात, श्री चैतन्य महाप्रभू बंगालमध्ये कृष्णभक्तीचे नेतृत्व करतात आणि संत तुकाराम महाराष्ट्रात अभंग रचतात.
- इ.स. 1893स्वामी विवेकानंद शिकागो येथील जागतिक धर्मपरिषदेत भाषण करतात आणि वेदांत मोठ्या आंतरराष्ट्रीय श्रोतृवर्गापर्यंत पोहोचवतात.
मुख्य शिकवण
धर्म
जगाला धारण करणारी व्यवस्था आणि प्रत्येक व्यक्तीचे योग्य आचरण अशा दोन्ही अर्थांनी हिंदू धर्माकडे पाहतात. सत्य आणि अहिंसा यांसारखे सार्वत्रिक सद्गुण तसेच जीवनाच्या टप्प्यांशी व नात्यांशी निगडित कर्तव्ये यांचा त्यात समावेश होतो.
कर्म आणि पुनर्जन्म
प्रत्येक कर्माचे परिणाम असतात आणि ते या जन्मातील व पुढील जन्मांतील अनुभव घडवतात, असे हिंदू मानतात. आत्मा जन्म, मृत्यू आणि पुनर्जन्म यांच्या चक्रातून जातो, त्याला संसार म्हणतात.
मोक्ष
अनेक हिंदूंसाठी सर्वोच्च ध्येय मोक्ष, म्हणजे पुनर्जन्माच्या चक्रातून मुक्ती, आहे. परंपरा त्याचे वर्णन वेगवेगळे करतात: आत्मा आणि ब्रह्म यांच्या एकत्वाचा साक्षात्कार, किंवा ईश्वराशी शाश्वत प्रेममय मिलन.
ब्रह्म आणि आत्मा
उपनिषदे ब्रह्म, म्हणजे परमसत्य, आणि आत्मा, म्हणजे अंतरात्मा, यांची शिकवण देतात. या दोहोंचा संबंध कसा आहे याबद्दल हिंदू संप्रदायांत मतभिन्नता आहे, आणि अनेक हिंदू विविध देवदेवतांना एकाच दिव्य तत्त्वाची रूपे किंवा पैलू मानतात.
अनेक मार्ग (योग)
भगवद्गीता आणि नंतरचे आचार्य ईश्वराकडे जाणारे अनेक मार्ग सांगतात: कर्मयोग (निष्काम कर्म), भक्तियोग (प्रेमळ भक्ती), ज्ञानयोग (ज्ञान) आणि ध्यानमार्ग. हिंदू अनेकदा आपल्या स्वभावानुसार यांचा मेळ घालतात.
जीवनाचे चार पुरुषार्थ
हिंदू ग्रंथ मानवी जीवनाची चार ध्येये (पुरुषार्थ) सांगतात: धर्म, अर्थ (समृद्धी), काम (सुख आणि प्रेम) आणि मोक्ष (मुक्ती). धर्माच्या चौकटीत राहून साधलेली ऐहिक ध्येये योग्य आहेत, अशी त्यांची शिकवण आहे.
अहिंसा
सर्व प्राणिमात्रांविषयी अहिंसा हे हिंदूंमध्ये व्यापकपणे मानले जाणारे मूल्य आहे आणि ते योगसूत्रे व महाभारत यांसारख्या ग्रंथांत आढळते. त्यातूनच अनेक हिंदूंमध्ये शाकाहार आणि गायीसारख्या प्राण्यांविषयी आदर यांची प्रेरणा मिळते.
पवित्र ग्रंथ
📖 वेद
चार वेद (ऋग्, साम, यजुर् आणि अथर्व) हे सर्वात प्राचीन हिंदू धर्मग्रंथ असून ते श्रुती मानले जातात. प्रत्येक वेदात मंत्रसंहिता आणि नंतरच्या कर्मकांडविषयक व तात्त्विक ग्रंथांचे स्तर आहेत.
वाचक लवकरच📖 उपनिषदे
वेदांचा अंतिम भाग (वेदांत) असलेले तात्त्विक ग्रंथ; ते ब्रह्म, आत्मा आणि मोक्ष यांचा विचार करतात. ईश, कठ, छांदोग्य आणि बृहदारण्यक ही प्रमुख उपनिषदांपैकी आहेत.
वाचक लवकरच📖 भगवद्गीता ›
महाभारतातील 700 श्लोकांचा संवाद; त्यात श्रीकृष्ण कुरुक्षेत्राच्या रणांगणावर अर्जुनाला कर्तव्य, भक्ती, ज्ञान आणि आत्मा यांविषयी मार्गदर्शन करतात. हा सर्वाधिक वाचल्या जाणाऱ्या हिंदू धर्मग्रंथांपैकी एक आहे.
आता वाचा📖 रामायण
महर्षी वाल्मीकी यांचे मानले जाणारे महाकाव्य; त्यात श्रीराम, सीता, लक्ष्मण आणि हनुमान यांची कथा आहे. जवळपास प्रत्येक भारतीय भाषेत आणि आग्नेय आशियात ही कथा पुन्हा सांगितली गेली आहे.
वाचक लवकरच📖 महाभारत
महर्षी वेदव्यास यांचे मानले जाणारे विशाल महाकाव्य; ते पांडव आणि कौरव यांच्या संघर्षावर केंद्रित असून धर्मविषयक शिकवणीने समृद्ध आहे. भगवद्गीता याच महाकाव्याचा भाग आहे.
वाचक लवकरच📖 पुराणे
कथा, विश्वरचना, वंशावळी आणि उपासना यांचे ग्रंथ; परंपरेनुसार अठरा महापुराणे मानली जातात, उदा. भागवत, विष्णू, शिव आणि मार्कंडेय पुराण.
वाचक लवकरच📖 रामचरितमानस
गोस्वामी तुलसीदासांनी 16 व्या शतकात अवधी भाषेत रचलेली रामकथा; ती संपूर्ण उत्तर भारतात लोकप्रिय असून घरोघरी आणि मंदिरांत तिचे पठण होते.
वाचक लवकरचप्रमुख व्यक्ती
| महर्षी वेदव्यास | वेदांचे विभाजन करणारे आणि महाभारत रचणारे ऋषी म्हणून परंपरेत पूजनीय; त्यांच्या सन्मानार्थ गुरुपौर्णिमेला व्यासपौर्णिमा असेही म्हणतात. |
|---|---|
| महर्षी वाल्मीकी | आदिकवी, म्हणजे पहिले कवी, आणि संस्कृत रामायणाचे रचयिता म्हणून सन्मानित. |
| आदि शंकराचार्य | केरळमधील कालडी येथील तत्त्वज्ञ, अद्वैत वेदांताचे महान आचार्य; त्यांनी उपनिषदे, गीता आणि ब्रह्मसूत्रे यांवर भाष्ये लिहिली. |
| श्री रामानुजाचार्य | तमिळनाडूतील विशिष्टाद्वैत वेदांताचे आचार्य, श्रीरंगमशी निगडित; त्यांनी विष्णुभक्तीला भक्कम तात्त्विक आधार दिला. |
| श्री मध्वाचार्य | कर्नाटकातील उडुपी परिसरातील द्वैत वेदांताचे आचार्य; त्यांनी ईश्वर आणि जीव यांच्यातील शाश्वत भेदाची शिकवण दिली. |
| संत ज्ञानेश्वर | महाराष्ट्रातील 13 व्या शतकातील संतकवी, ज्ञानेश्वरीचे कर्ते आणि वारकरी संप्रदायाचे पायाभूत संत; त्यांची समाधी आळंदी येथे आहे. |
| संत तुकाराम | देहू येथील 17 व्या शतकातील वारकरी संत; विठ्ठलाच्या स्तुतीचे त्यांचे मराठी अभंग संपूर्ण महाराष्ट्रात गायले जातात. |
| स्वामी विवेकानंद | श्री रामकृष्ण परमहंस यांचे शिष्य आणि रामकृष्ण मिशनचे (1897) संस्थापक; त्यांनी 1893 मध्ये शिकागो येथे भाषण केले. त्यांचा जन्मदिवस राष्ट्रीय युवा दिन म्हणून साजरा होतो. |
संप्रदाय आणि समुदाय
या धर्मातील परंपरा कुठे वेगळ्या आहेत. शेजारी शेजारी सांगितलेले, कोणताही निर्णय न देता.
वैष्णव परंपरा
विष्णू आणि त्यांचे अवतार, विशेषतः श्रीराम आणि श्रीकृष्ण, यांची अनेकदा लक्ष्मीसह उपासना करणारी परंपरा. भक्ती आणि ईश्वराला शरणागती हे तिचे केंद्र आहे आणि त्यात श्रीवैष्णव, माध्व, गौडीय आणि पुष्टिमार्ग असे अनेक संप्रदाय आहेत.
शैव परंपरा
शिवाला परमतत्त्व मानून, बहुधा लिंगरूपात, पार्वती आणि त्यांचे पुत्र गणेश व कार्तिकेय यांच्यासह उपासना करणारी परंपरा. तमिळनाडूतील शैव सिद्धांत, काश्मीर शैव दर्शन आणि कर्नाटकातील लिंगायत (वीरशैव) परंपरा यांचा त्यात समावेश होतो.
शाक्त परंपरा
देवी किंवा शक्ती हिला परमशक्ती मानून दुर्गा, काली, लक्ष्मी, सरस्वती आणि स्थानिक मातृदेवता अशा रूपांत उपासना करणारी परंपरा. देवीमाहात्म्य हा तिचा प्रमुख ग्रंथ आहे आणि शक्तिपीठे ही मोठी तीर्थक्षेत्रे आहेत.
स्मार्त परंपरा
स्मृतिग्रंथांचे पालन करणारी परंपरा; आदि शंकराचार्यांशी जोडलेल्या स्वरूपात ती पाच देवतांची (पंचायतन पूजा: शिव, विष्णू, देवी, गणेश आणि सूर्य) एकाच ब्रह्माची समान रूपे म्हणून उपासना करते, बहुधा अद्वैत दर्शनाच्या चौकटीत.
वेदांत संप्रदाय: अद्वैत, विशिष्टाद्वैत, द्वैत
वेदांत हे हिंदू तत्त्वज्ञानाच्या सहा अभिजात दर्शनांपैकी एक आहे. अद्वैत (आदि शंकराचार्य) सांगते की आत्मा आणि ब्रह्म एकच आहेत; विशिष्टाद्वैत (श्री रामानुजाचार्य) सांगते की जीव आणि जग हे ईश्वराचे खरे अंश आहेत, जणू एका प्रभूचे शरीर; द्वैत (श्री मध्वाचार्य) सांगते की ईश्वर आणि जीव शाश्वतपणे भिन्न आहेत.
भक्ती संत आणि वारकरी संप्रदाय
संपूर्ण भारतात भक्ती संतांनी स्थानिक भाषांत वैयक्तिक भक्तीची गीते गायली, आळवार व नायनारांपासून मीराबाई, सूरदास आणि तुलसीदासांपर्यंत. महाराष्ट्रात वारकरी संप्रदाय संत ज्ञानेश्वर, संत नामदेव, संत एकनाथ आणि संत तुकाराम यांच्या अभंगांतून आणि पायी वारीतून पंढरपूरच्या विठ्ठलाची उपासना करतो.
पवित्र स्थळे
📍 वाराणसी (काशी)
गंगेकाठी, उत्तर प्रदेश
हिंदूंच्या सर्वात पवित्र नगरींपैकी एक, शिवाला प्रिय; येथील घाटांवर भाविक स्नान आणि प्रार्थना करतात. अनेक हिंदूंची आपले अंत्यसंस्कार येथे व्हावेत अशी इच्छा असते.
📍 प्रयागराज (त्रिवेणी संगम)
उत्तर प्रदेश
गंगा, यमुना आणि परंपरेनुसार अदृश्य सरस्वती यांचा संगम; येथे कुंभमेळा भरतो, ज्याचा युनेस्कोने अमूर्त सांस्कृतिक वारशात समावेश केला आहे.
📍 चार धाम
बद्रीनाथ (उत्तराखंड), द्वारका (गुजरात), पुरी (ओडिशा), रामेश्वरम (तमिळनाडू)
भारताच्या चार टोकांवरील चार पवित्र धाम, परंपरेनुसार आदि शंकराचार्यांशी जोडलेले; चारही धामांची यात्रा ही अनेक हिंदूंची आयुष्यभराची इच्छा असते.
📍 पंढरपूर
सोलापूर जिल्हा, महाराष्ट्र
चंद्रभागेच्या तीरावरील विठ्ठल रुक्मिणी मंदिर; आषाढी एकादशीसाठी लाखो वारकरी पायी वारी करत येथे येतात.
📍 तिरुमला वेंकटेश्वर मंदिर
तिरुपती जिल्हा, आंध्र प्रदेश
विष्णूचे रूप असलेल्या श्री वेंकटेश्वरांचे डोंगरावरील मंदिर; जगातील सर्वाधिक भाविक येणाऱ्या तीर्थक्षेत्रांपैकी एक.
📍 कामाख्या मंदिर
नीलाचल टेकडी, गुवाहाटी, आसाम
सर्वात महत्त्वाच्या शक्तिपीठांपैकी एक आणि शाक्त उपासनेचे मोठे केंद्र; दरवर्षी अंबुबाची मेळ्याला मोठी गर्दी होते.
📍 पशुपतिनाथ मंदिर
काठमांडू, नेपाळ
बागमती नदीकाठचे शिवाचे प्रमुख मंदिर; भारत आणि नेपाळमधून भाविक येथे येतात, विशेषतः महाशिवरात्रीला.
📍 अंकोरवाट
सियाम रीप, कंबोडिया
12 व्या शतकात विष्णुमंदिर म्हणून बांधलेले हे जगातील सर्वात मोठ्या धार्मिक स्मारकांपैकी एक आहे आणि हिंदू परंपरा आग्नेय आशियात कशा पसरल्या हे दाखवते.
सण
- दिवाळी (दीपावली): कार्तिक महिन्यातील दिव्यांचा सण, अंधारावर प्रकाशाच्या विजयाचा उत्सव; अनेक जण श्रीरामाच्या अयोध्येत परतण्याचे स्मरण करतात आणि दिवे, रांगोळी व फराळासह लक्ष्मीपूजन करतात.
- होळी: फाल्गुन पौर्णिमेचा वसंतातील रंगांचा सण; त्याआधी होळी पेटवली जाते, जी प्रल्हादाच्या भक्तीचे स्मरण करून देते.
- नवरात्र, दुर्गापूजा आणि दसरा: आश्विन महिन्यात देवीच्या सन्मानार्थ नऊ रात्री; गुजरातमध्ये गरबा, बंगालमध्ये दुर्गापूजा आणि महाराष्ट्रात घटस्थापनेने त्या साजऱ्या होतात. दहावा दिवस, विजयादशमी, वाईटावर चांगल्याच्या विजयाचे प्रतीक आहे.
- गणेश चतुर्थी: भाद्रपद महिन्यातील विघ्नहर्त्या गणेशाचा उत्सव; महाराष्ट्रात घरोघरी आणि सार्वजनिक मंडळांत दहा दिवसांपर्यंत गणेशमूर्तींची स्थापना होते आणि अनंत चतुर्दशीला विसर्जन होते.
- महाशिवरात्री: फाल्गुन (काही पंचांगांनुसार माघ) महिन्यातील शिवाची महान रात्र; उपवास, रात्रभर जागरण आणि शिवलिंगाला अभिषेक करून ती पाळली जाते.
- कृष्ण जन्माष्टमी (गोकुळाष्टमी): मध्यरात्री श्रीकृष्णजन्माचा उत्सव; महाराष्ट्रात दुसऱ्या दिवशी दहीहंडी असते, जेव्हा गोविंदा पथके मानवी मनोरे रचून दह्याची हंडी फोडतात.
- मकरसंक्रांत आणि पोंगल: जानेवारीच्या मध्यात येणारा सुगीचा सण, सूर्याच्या मकर राशीतील प्रवेशाचे प्रतीक; तमिळनाडूत तो पोंगल आणि महाराष्ट्रात संक्रांत म्हणून ओळखला जातो, जिथे लोक तिळगूळ देऊन 'तिळगूळ घ्या, गोड गोड बोला' म्हणतात.
आज भारतात
भारतभर हिंदू परंपरा वैविध्यपूर्ण रूपे घेतात: बंगालमधील दुर्गापूजा, तमिळनाडू व केरळमधील मंदिरोत्सव आणि अभिजात कला, पुरीची जगन्नाथ रथयात्रा आणि महाराष्ट्रातील पंढरपूरची वारकरी वारी. प्रादेशिक भाषांचे स्वतःचे पवित्र साहित्य आहे: आळवार व नायनारांची तमिळ स्तोत्रे, मराठी ज्ञानेश्वरी, कन्नड वचने आणि श्रीमंत शंकरदेवांची आसामी भक्ती. कुलदेवता आणि ग्रामदेवता अखिल भारतीय देवतांसोबत पूजल्या जातात, आणि कुंभमेळा व चार धाम यांसारख्या तीर्थयात्रा देशभरातील समुदायांना जोडतात. 19 व्या आणि 20 व्या शतकातील रामकृष्ण मिशन आणि आर्य समाज यांसारख्या अनेक सुधारणावादी व भक्ती चळवळींनीही आधुनिक हिंदू जीवन घडवले.
आदराने भेट देणे आणि शिकणे
- मंदिरात किंवा घरातील देव्हाऱ्याजवळ जाण्यापूर्वी पादत्राणे काढा; काही मंदिरांत चामड्याच्या वस्तू नेण्यास परवानगी नसते.
- सभ्य कपडे घाला आणि मंदिरात लावलेले नियम पाळा; काही मंदिरांत वेशभूषेचे नियम असतात आणि काही ठिकाणी गाभाऱ्यात फक्त हिंदूंनाच प्रवेश असतो.
- प्रसाद आणि अर्पण उजव्या हाताने स्वीकारा, आणि देवतेकडे किंवा पवित्र ग्रंथाकडे पाय करू नका.
- पूजास्थळाला घड्याळाच्या दिशेने प्रदक्षिणा घाला, आणि देवमूर्तींचे फोटो काढण्यापूर्वी विचारा, कारण अनेक मंदिरांत त्याला परवानगी नसते.
जे शिकलात ते तपासा
वेद ज्या प्रकारात मोडतात त्या 'श्रुती' शब्दाचा अर्थ काय?
भगवद्गीता कोणत्या महाकाव्याचा भाग आहे?
आदि शंकराचार्यांनी शिकवलेला कोणता वेदांत संप्रदाय आत्मा आणि ब्रह्म एकच असल्याचे मानतो?
वारकरी संप्रदाय पंढरपूर येथे कोणत्या देवतेची उपासना करतो?
भगवद्गीतेवरील मराठी भाष्य ज्ञानेश्वरी कोणी लिहिले?
यांपैकी कोणता चार पुरुषार्थांपैकी नाही?
स्कोर: 0 / 6
स्रोत: Census of India 2011, religion data (Office of the Registrar General and Census Commissioner, India) · Encyclopaedia Britannica: Hinduism · Encyclopaedia Britannica: Veda · Encyclopaedia Britannica: Vedanta · Encyclopaedia Britannica: Bhagavadgita
प्रत्येक परंपरेतील लोकांच्या दुरुस्त्यांचे स्वागत आहे: support@indiadigital.org. शेवटची तपासणी: .